Tworzenie stron internetowych

Oleszyce

Strony internetowe

Jeżeli chesz mieć własną stronę internetową, a Twoja firma znajduje się w miejscowości Oleszyce - dobrze trafiłeś. Projektujemy, wdrażamy i tworzymy strony internetowe dla każdego. Napewno chesz aby klient wpisując w wyszukiwarkę nazwę "Twojej firmy + Oleszyce" uzyskał informację o Twojej stronie oraz ofercie Twojej firmy. Dlatego jeżeli chcesz aby Twoja firma była dobrze widoczna kiedy wyszuka się informacje o mieście Oleszyce warto stworzyć stronę korzystająć z naszych usług.
Pamietaj! jeśli "Strony Internetowe Oleszyce" to tylko My.

Sklepy internetowe

Chcesz aby twój sklep był popularny i aby ludzie mogli go łatwo znaleźć, aby wpisując w wyszukiwarkę "sklep Oleszyce" mogli trafić do twojej witryny i szybko oraz wygodnie zrobić zakupy? Potrzebujesz wydajnego i profesjonalnie wykonanego sklepu internetowego? Napisz teraz do nas. Projektujemy profesjonalne sklepy internetowe, dzięki naszym usługom możesz sprzedawać szybko i wygodnie w Internecie, na terenie miasta Oleszyce i w całej Polsce!

Portfolio

Poniżej mozesz zobaczyć kilka nszych prac. Pamiętaj każdy sklep projektujemy indywidualnie pod konkretne potrzeby..

Oleszyce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: Oleszyce (ujednoznacznienie).
Oleszyce
Ratusz w Oleszycach
Ratusz w Oleszycach
Herb
Herb Oleszyc
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat lubaczowski
Gmina Oleszyce
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie 1576-1896, 1989[1][2]
Burmistrz Andrzej Gryniewicz
Powierzchnia 5,08[3] km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość

3031[4]
596,7 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 16
Kod pocztowy 37-630
Tablice rejestracyjne RLU
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Oleszyce
Oleszyce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Oleszyce
Oleszyce
Ziemia50°10′01″N 23°01′51″E/50,166944 23,030833
TERC
(TERYT)
1809064
SIMC 0972507
Urząd miejski
Rynek 1
37-630 Oleszyce
Strona internetowa

Oleszycemiasto w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, położone na Płaskowyżu Tarnogrodzkim, nad rzeczką Przerwą, dopływem Lubaczówki. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Oleszyce. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. przemyskiego. W Oleszycach działa zespół piłkarski i siatkarski „Czarni Oleszyce”.

Prywatne miasto szlacheckie lokowane w 1576 roku położone było w XVI wieku w województwie bełskim[5].

Dane ogólne[edytuj]

Według danych z grudnia 2014 roku miasto miało 3236 mieszkańców[6].

Lokalny ośrodek handlowo-usługowy. Przez miasto przebiega linia kolejowa LubaczówJarosław z przystankiem kolejowym Oleszyce i droga wojewódzka nr 865 NarolJarosław.

Historia[edytuj]

W XV w. Oleszyce były własnością Kormanickich, która od imienia swego protoplasty przyjęła nazwisko Ramsz. W 1436-1437 r. – właścicielem był Stanisław Ramsz, ze swoim bratem Nasiągniewem lub Nassagniewem. a około 1450-1462 r. Ramsz i jego żona Jadwiga z Leliwitów. Kolejnym właścicielem był Jan Ramsz wraz ze swoja matką Heleną z Felsztyna. Od 30 sierpnia 1570 roku Oleszyce należały do Hieronima Sieniawskiego, w tym czasie Oleszyce nazwane są Hieronimowem. Oleszyce rozwijały się w oparciu o rzemiosło i handel, odbywały się w nim targi i jarmarki. Prawa miejskie nadane osadzie w 1576 roku[7], przez ich właściciela Hieronima Sieniawskiego herbu Leliwa zostały potwierdzone 26 lutego 1578 r. w Warszawie, przez króla Stefana Batorego. Po śmierci Hieronima Sieniawskiego, właścicielem jest jego żona Jadwiga Sieniawska z Tarłów Czekaszewiczów, a po niej, ich syn Adam Hieronim Sieniawski (ur. ok. 1566 r.), Potem Oleszyce przypadły córce Adama Mikołaja Sieniawskiego i Elżbiety Heleny Sieniawskiej z Lubomirskich Marii Zofii Sieniawskiej (1698-1771), żonie Stanisława Denhoffa, a potem Aleksandra Augusta Czartoryskiego (1697-1782), wojewody ruskiego. Z ręka wnuczki ks. Aleksandra – Zofii Czartoryskiej (1779-1837), dobra oleszyckie dostaje jej mąż Stanisław Kostka Zamoyski (1775-1856), a potem dziedziczką była jego córka Gryzelda Celestyna Zamoyska (1805-1883), która poślubiła Tytusa Działyńskiego.

Po powstaniu listopadowym w 1831 r., w majątku żony (Gryzeldy Zamoyskich) w Oleszycach, mieszkał tu jeden z dowódców Tytus Działyński - ojciec Anny Potockiej i tu urodził się jej syn 29 kwietnia 1867 r. Jan Nepomucen Potocki herbu Pilawa.

W maju 1863 w pałacu urządzono lazaret dla kilkunastu rannych w bitwie pod Kobylanką. Pielęgnowaniem rannych zajmowała się księżna Jadwiga Sapieżyna.[8]

W 1884 przez Oleszyce przeprowadzono linię kolejową. W 1901 r. miasto zniszczył wielki pożar, co poskutkowało utratą praw miejskich w 1915 r.[9]

W 1939 r. 21 Dywizja Piechoty Górskiej stoczyła bój pod Oleszycami. Na mocy Traktatu o granicach i przyjaźni III Rzeszy z ZSRR Oleszyce znalazły się pod okupacją sowiecką. 22 czerwca 1941 roku straż graniczna NKWD spaliła więźniów przetrzymywanych w zamku[10].

Oleszyce odzyskały prawa miejskie w 1989 roku.

Demografia[edytuj]

  • Piramida wieku mieszkańców Oleszyc w 2014 roku [4].


Piramida wieku Oleszyce.png

Zabytki[edytuj]

Miasta partnerskie[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. OLESZYCE – Serwis Internetowy Miasta i Gminy Oleszyc.
  2. Uchwała Rady Państwa z dnia 17 listopada 1988 r. w sprawie utworzenia miasta Oleszyce w województwie przemyskim. M.P. z 1988 r. Nr 32, poz. 286
  3. Dane Głównego Urzędu Statystycznego: Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2008 r.). [dostęp 1.10.2009].
  4. a b http://www.polskawliczbach.pl/Oleszyce, w oparciu o dane GUS.
  5. Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 173.
  6. GUS. Ludność. Stan i struktura ludności oraz ruch naturalny w przekroju terytorialnym. Stan w dniu 31 XII 2014 r.
  7. OLESZYCE – Serwis Internetowy Miasta i Gminy Oleszyc.
  8. Kraków, Czas 1863 nr 120 s.2.
  9. OLESZYCE – Serwis Internetowy Miasta i Gminy Oleszyc.
  10. Aleksander Szumański, Z ludobójstwem w tle.
  11. Miasta partnerskie (pol.). Miasto i gmina Oleszyce. [dostęp 2012-05-27].

Linki zewnętrzne[edytuj]

'